By Zamira Rubjeka Clearwater Florida 5 March 2021

Why are these women with eyes closed in these portraits? This question came to my mind from the first moment I saw Saranda Xhemajli’s paintings on social networks. I pause with admiration and curiosity for the girl in the portrait and as I take a deep breath, I close my eyes to feel the sensation. Imagining these portraits slowly I emerged and traveled back in ancient times.  What caught my attention at first, were the colorful costumes, gold, silver jewelry, and various accessories with Byzantine and oriental influences. 

I love to explore and visit museums and my favorite ones are Dali and Ringling Brothers museums. Most painting have a story to tell even portraits. Normally,  I focus on the eyes of the portrait trying to understand what the author is trying to express. As we know, eyes are the window of the soul. There you can see pain, sadness, passion, love, excitement, happiness, and inner peace of someone. Even though I cannot see their eyes, they still express feelings and messages. 

All the sudden, all the sacrifices of Albanian mothers and women came to my mind. These mothers who are known to sacrifice themselves for the happiness and well-being of their children and their families. Most of the Albanian folk tales and legends evolve around the bravery and valor of these women. How deep and mysterious is their spiritual world! Oftentimes, their exotic and divine presence it is sufficient.

Traveling back in time, I imagine the Illyrian Queen Teuta, princess Donika, Rozafa, Argjiro, Doruntina, Shote Galica, Urani Rumbo, Mother Teresa and many Albanian women, including all mothers who have been and are the embodiment of love and sacrifice. 

Inspired by these remarkable paintings, I contacted Saranda to learn more about her passion in art. Saranda as beautiful as her name ( Saranda is the name of one of the most beautiful cities in South Albania), presents her talent and her exquisite works on several social networks. She focuses more on portraits of women, children and national heroes or important historical figures. 

Saranda was born and raised in Vitia, Kosovo ( East Europe). She graduated from the High School of Mathematics and Informatics in her hometown, and later studied at the Academy of Fine Arts at the University of Prishtina for painting.

Saranda is a beautiful Albanian ( shqiptare) girl, a modest artist with a rich spiritual world who with her talent and these gems have touched many of her followers including myself.  Saranda shares with us her thoughts and opinions on art and messages for art lovers and Albanian women.

Saranda Xhemajli

How your art influences and affects the life of others?

Saranda: Art is my life; my art reflects the world I perceive and all the things that affect the way I am. My paintings have personal meanings, I express myself figuratively, exploring different images, colors, techniques and lines, therefore the reflection of the real world through art and its perception by people I think has a direct impact on everyone’s life. 

When was your first contact with art and what inspired you?

Saranda: I have always loved art, but when I started my studies and during the time in university I focused more and more on art in its content and message. Learning daily made me more passionate about painting and art in general. When I do not paint, I feel less in touch with myself, so I paint to feel one with my inner self. 

What was your first drawing?

Saranda: I have always been attracted to portraits, and in most of the drawings I have made are mainly portraits of my family.

What attracts you the most that affects your artwork?

Saranda: I like figurative art, especially the portraits, mostly women, various heroes and portraits of children.

What are your goals in the painting career?

SarandaI think the best way to plan is to get the most out of the present.

Do you have any other passions?

Saranda: Art fulfills me a lot and most of the time I paint, and the rest of the time I spend researching about art and reading books. 

What message do you convey to the public with your eye’s portraits ?

Saranda: The idea for the Albanian woman started naturally with my photo in national

( traditional) dress, then I wanted to develop it as a concept where through them I can incorporate our art, culture, values, tradition and history of Albanian women which although with eyes closed, they speak and convey messages and thus representing their power.

What message do you have for Albanian women around the world?

Saranda: All Albanian women, wherever they are, must be their true and genuine selves. Always carry positive messages for their family and their country as well as focus on personal and professional growth for their freedom and independence.

We are proud of women like Saranda who with her talent and art brings originality, positivity and an inspiration to all Albanian women, especially to Albanian women and girls in Diaspora.

Saranda, we wish you best of luck on your endeavors and thank you for keeping these national treasures alive ❤️


Dr Elida DakoliRepresentative Tom Oliverson

VICTIMS OF COMMUNISM FOUNDATION WASHINGTON, D.C 25 March 2021 This past week the Texas House of Representatives held a hearing on legislation to establish November 7th as the annual “Victims of Communism Memorial Day.” Texas will join 12 other states in recognizing VOC Day to bear witness to those who have died and suffered under communist regimes.

Representative Tom Oliverson, the bill’s sponsor, remarked that “more than 100 million innocent people have been killed by communist regimes since the creation of the first communist regime on November 7th, 1917 in Russia. This is the greatest loss of human life of any event in human history, and we must not forget the horrors of communism. Just as the Holocaust memorials remind us to never again indulge the brutality of fascism, so too, this memorial serves as a sobering reminder of the empty promises of communists everywhere, and the brutal legacy of human suffering they leave.”

VOC was honored to have Advisory Council member Dr. Elida Dakoli testify before the Texas House of Representatives and bear witness to her family’s experience under the communist regime in Albania.

When [my grandfather] refused to turn his wealth over to the communist party, he was jailed, his homes were destroyed, and my grandmother and her four young children ages 1-12—including my father—were thrown in the street with nothing. Her brother bravely took my grandmother and the children in, but my grandfather was killed in jail. We still do not know where his grave is. The persecution of my family members went on for four generations.” 

VOC applauds Texas’ steps to establish November 7th as the “Victims of Communism Memorial Day.” The crimes of this evil ideology must never be forgotten. 


Ne diten nderkombetare te gruas kujtojme Nexhmije Zaimi qe erdhi nga Libohova ne SHBA – Nga vajza e nje vendi te vogel tek shkrimtarja me librin me te shitur ne SHBA me 1938 tek nje gazetaret e para femra qe raportonin nga Lindja e Mesme ne vitet 50. I njohur nga komuniteti shqiptare ne New York i asaj kohe si Zonja e Pare e Shqiperise. Nexhmije Zaimi mberriti ne fillimim te viteve 30 ne SHBA ku u diplomua nga Universiteti Wesleyan ne Connecticut dhe me pas ne vitet 1940 perfundoi master per gazetari nga Universiteti i Columbia ne New York.

Me 1938 ajo shkruajti librin Vajza E Shqiponjes (Daughter of Eagle ) qe u be bestseller ne SHBA. Gjate luftes se dyte boterore ajo punoi me Zyren e Sherbimeve Strategjike (OSS) dhe pas luftes dashuria e saj per kombit shqiptar u pa qarte ne kundershtimin e saj ndaj komunizmit barbar ne Shqiperi dhe ndihmen qe i jepte per familjet e emigranteve shqiptare qe vinin ne SHBA dhe familjet e tyre qe kishin ngelur ne SHqiperi.

Ajo u be Kryetarja e Deges se Federates PanShqiptare VATRA ne New York dhe me pas ne mes viteve 50 ajo u be nje nga gazetaret e para femra te raportonte nga Lindja e Mesme. Ajo ka bere intervista me 2 presidentet e Egjitptit Gamal Abdel Nasser dhe Anwar Sada si dhe me Mbretin e Jordanise Hussein. Ajo ishte nje ze i fuqishem ne administratat amerikane ku paraqiti jo vetem studime per ceshtjen palestineze por dhe u be dhe nje aktiviste e fuqishme kurnder regjimit komunist enverian ne Shqiperi .

Ajo vazhdoi te jepte ndihmen e saj per refugjatet shqiptare qe largoheshin tmerrit te komunizmit ne Shqiperi. Ndihma e saj ishte ne Paris, Kajro, Gjeneve dhe Rome. Ajo u shpall person non grata nga regjimi komunist ne Tiraneme 1986. Apartamenti i saj ne Manhattan me gazetare, artiste, diplomate, shkrimtare jo vetem nga SHBA por dhe nga Evropa dhe Lindja e Mesme.

Ajo ndaloi profesionin e gazetarit per arsye shendeti verbimi i perkohshem si dhe kercenimet qe i beheshin ndaj saj dhe djalit te saj. Ajo u largua nga New York pasi u terhoq nga jeta aktive dhe u vendos ne Santa Barbara California. Ne moshen 80 vjecare ne Santa Barbara ajo strehoi ne shtepine e saj 3 femije nga Kosova qe ishin larguar

Ajo u largua nga jeta ne Prill 2003. Ne vitin 2013 djali i saj Eric Margolis qe eshte gazetar ne Kanada mori nje cmim gazetari pas vdekjes per nenen e tij Nexhmije Zaimi. https://alchetron.com/Nexhmie-Zaimi#Work-and-publications


Adminitrata e re e Presidentit Biden qe merr fuqine me 20 Janar 2021 ne ora 12.30 te drekes premton nje plan te ri emigracionin ku parashikon legalizimin e gati 11 milion emigranteve te paligjshem ne SHBA.Sipas burimeve zyrtare te mediave amerikane Presidenti Biden qe merr drejtimin e Shtepise se Bardhe sot ne ora 12.30 premton nje ligislation per emigracionin ku parashikohet legalizimi i emigranteve te paligjeshem ne SHBA qe kane ardhur ne kete vend perpara dates 1 Janar 2021.

Ky legjilacion ende i pa detajuar krijon mundesine per legalizimin e emigranteve te paligjeshem per te marre karten e perhershme te emigrantit brenda 5 vjetesh pasi kane paguar taksat, kane kaluar nqs kane pasur aktivitetet kriminale . Nderkohe kategoria e atyre qe quhen Dreamers ( emigrante te paligjshem qe kane ardhur te vegjel ne SHBA dhe kane studiuar ne shkollat amerikane) e kalojne kete process shume shpejt.

Megjithese projektligji eshte ende i padetajuar ngrihen shume pyetje se cfare do te perfshije:

1 A do te ndryshoje projekti ligji sistemin e emigracionit ne SHBA nga ai ekzistues dhe a do te vazhdoje sistemi i llotarise amerikane

2. A do te pershpejtoje ata qe presin ne rradhe prej vitesh ne menyre te ligjshme legalizmin e statusit se tyre ne SHBA.

3. Si do te trajtohet emigracioni i paligjshem pas ketij legalizimi4. Sipas shusme satistikave numri i emigranteve te paligshem ne SHBA arrin gati 14.5 milion cfare do te ndodhe me ata qe nuk legalizohen nga ky ligjSipas ketij legjislacioni qe propozohet duket se do jete e veshtire te gjendet nje kompromis me partine republikane qe menjehere ka shprehur kundershtimin e saj per kete projetkligj.

Hera e fundit qe ka kaluar nje ligj i tille ne SHBA ka qene viti 1986 Immigration Reform and Control Act (IRCA ) qe u nenshkrua nga Presidenti Ronal Reagan Ky ligj legalizoi te gjithe emigrantet qe ishin ne SHBA perpara 1 Janari 1982 dhe beri te paligshme marrjen ne pune e emigranteve te paligjshem. 2.7 milion emigrante te paligjshem perfituan nga ky ligj.35 vjet me vone SHBA ka rreth 14.5 milion emigrante te paligjeshem dhe perseri po propozohet pothuajse i njejti ligj qe u be 35 vjet me pare dhe ende jo propozim per nje reforme totale ne sistemin e emigracionit amerikan.

Duket se politika amerikane akoma nuk po merr guximin per te diskutuar nje reforme te tilleMegjithe problemet qe po kalon sot shoqeria amerikane, SHBA-ja eshte vendi i pare ne bote qe preferohet per te ardhur dhe jetuar. Sipas sondazheve 158 milion njerez nga e gjithe bota prefererojne te emigrojne ne SHBA



Abaz Kupi dhe Misioni Anglez ne Shqiperi 1944

Ne kujtim te heroit te kombit shqiptar Abaz Kupi qe u nda nga jeta me 9 Janar 1976 ne New York ne po publikojme nje fragment nga materiali Abaz Kupi and British Intelligence in Albania,1943-1944 nga Bernd J. Fischer.

Ne faqen 130 te ketij materiali theksohet : ” Abaz Kupi ishte cilesuar si nje zgjedhje e natyrshme e politikes se Britanise se madhe ne Shqiperi. Abaz Kupi kishte reputacionin te nje luftetari te guximshem. Politika Britanike mendonte se Abaz Kupi kishte mbeshtetjen e shume shqiptareve megjithese jo te gjithe pro Mbretit Zog besonin se pozita e Shqiperise pas luftes se dyte boterore varej nga nderhyrja ose jo e Anglise.

Gjate pushtimit Italian me 1939 Abaz Kupi organizoi mbrojtjen e portit te Durresit , pika me e rendesishme e zbarkimit dhe i vetmi vend ku resistenca ndodhi. Megjithese numrit te madh te trupave te medha italiane dhe nen bresherine e flotes italiane , Abaz Kupi dhe nje grup mbrojtesish arriten te zbrapsin perpjekjen e pare te zbarkimit fashist duke shkaktuar qindra viktima. Megjithese rezistenca nuk zgjati shume, pasi trupat italiane arriten te zbarkonin tanket e vegjel duke bere keshtu te mundur largimin e forces se rezistences te udhehequr nga Abaz Kupi.

Megjithese roli ne rezistence ndaj zbarkimit fashist ne Shqiperi nuk ishte e gjate dhe ishte spotan i dha atij statusin e nje legjende ku trimerite e tij do te viheshin ne shume kenge popullore te malesorve”.

Per Abaz Kupin rezistencen e tij gjate Luftes se Dyte Boterore ne Shqiperi do te shkruanin te gjithe pjestaret e misionit anglez qe ishte ne Shqiperi gjate luftes se dyte boterore si : Kapiteni dhe deputeti koservativ ne parlamentin angez Julian Amery ne librin e tij .

Approach March A Venture in Autobiography Kolonel Dayrell Oakley-Hill ne librin e tij : ” An Englishman in Albania” i cili arriti per here te pare ne Shqiperi me 1929 dhe vazhdoi te punonte per ceshtjet shqiptare deri ne vitin 1955 ne Foreing Office ( Ministria e Jashtme) Britanike

Nen-kolonel David Smiley ne librin ” Albanian Assigment” David Smiley eshte nje nga figurat kryesore te operaciove te forcave speciale gjate Luftes se Dyte Boterore qe kish vepruar ne Palestine, Irak, Siri, Shqiperi dhe Tailand.

Teksti origjinal nga “Abaz Kupi and British Intelligence in Albania,1943-1944″ from Bernd J. Fischer: ” Kupi was perceived as the natural instrument of British policy in Albania. It was assumed that Kupi had the support of all those Albanians who, although perhaps not pro Zogist, believed that their position in a post-war Albania depended on whether or not England actually intervened on their behalf.4 Finally, Kupi had the reputation of being a bold resistance fighter. During the Italian invasion of 1939, Kupi organized the defense of the port of Durres, the most important landing-site and the only location where significant resistance occurred. Although badly outnumbered and under a heavy naval barrage, Kupi and his handful of defenders managed to repel the first Italian landing attempt, inflicting perhaps as many as hundreds of casualties. The resistance was short-lived, however, since the Italians immediately landed small tanks and dispersed Kupi ‘s force. Although his role in resistance to the initial invasion was therefore short, it was spontaneous and earned him the status of ‘legend’ with his exploits recorded in many of the folk-songs of the mountaineers”


Zj. Doriana  Molla që jeton në New York sjell për herë të parë në gjuhën angleze me shpenzimet e saj financiare  librin me tregime  Prosituta të shkrimtarit publicistit Teodor Keko .  Zj. Doriana Molla punon prej më shumë se 10 vjetësh si Drejtoreshë për Concord, një prej kompanive muzikore publikuese më prestigjoze në Amërike. Ajo ka mbaruar studimet e larta në Hunter College dhe Masterin për Marrëdhënie Ndërkombetare në The New School në New York

Doriana është e apasionuar rreth arteve në përgjithësi – letërsisë, artëve vizive, muzikës, filmit, teatrit, kërcimit – cdo zhanër që reflekton fuqinë krijuese të njeriut në përpjekje të pandërprerë për t’i dhënë vlerë dhë shije jetës. Me këtë mision ajo ka bashkëpunuar për krijimin e VSW ArtHouse Corp, një kompani jo fitimpruresë në New York qe synon të promovojë artiste të fushave të ndryshme, nga cdo cep i botës dhe në cdo fazë të karrierës së tyre. HocTok është gazeta onlinë ku publikohen intervista, projekte, bashkëpunime të artistëve pjesmarrës.

Zj Doriana flet më shumë pasion për projektin e saj më te fundit, përkthimin në Anglisht të librit me tregime të shkurtra të një prej shkrimtarëve  të shquar shqiptar, Teodor Keko. Ky është libri i parë i Kekos i perkthyer në Anglisht dhe mund te blihet ne amazon në versionin e printuar.

Në analizen e saj ajo thekson se : “Teodor Keko, i biri i kinematografeve të shquar shqiptarë, Endri dhe Xhanfise Keko, lindi në Tiranë në vitin 1958. Ai mbaroi studimet e larta për Gjuhën Shqipe dhe Letërsi në Universitetin e Tiranes në vitin 1983. Gjatë gjithë veprimtarise së tij si shkrimtar i 6 botimeve me poezi dhe 12 librave në prozë, si gazetar (ai ishte nje nga bashkethemeluesit e Liges se Pavarur te Gazetarëve dhe seksionit shqiptar te Shoqates së Gazetarëve Europianë) dhe politikan (Teodori ishte një nga Deputetët e parë të Partisë Demokratike prej vitit 1992 – 1996)

Teodor Keko u dallua për shpiritn e tij te lire dhe perkrahjen për lirinë e fjalës dhe të të shprehurit. Teodori ishte ndër intektualët e parë që mbështeti levizjet studentore të viteve ‘90 per permbysjen e regjimit komunist dhe krijimin e sistemit politik demokratik ne Shqiperi. Ai nuk rreshti asnje dite se “luftuari”, perkrah bashkepunetoreve te tjere, per demokratizimin e shoqerise shqiptare ne cdo fushe te jetes. Teodori u nda nga jeta ne 2002 po krijimtaria e tij vazhdon te terheq lexues te rinj. Ai la pas bashkeshorten dhe dy djemte; nje lum veprash te botura dhe nje fryme perparimi ne ide dhe veprime qe edhe sot sherben si energji per dite me te mira per te gjithe shoqerine shqiptare, brenda dhe jashte kufinjeve.

Te 17 historite, te gjitha te perkthyera per here te pare ne Anglisht, pasqyrojne me se miri shpirtin e lire te autorit. Personazhet e tij jane personazhe te jetes se perditshme qe perpiqen ne cdo menyre per t’i mbijetuar padrejtesive, paragjykimeve te shoqerise dhe per te gjetur te verteten qe ndihmon jo vetem ata por edhe brezat me pas duke nxjerre mesime nga gabimet. Cdo pjese permban edhe momente humori dhe mbi te gjitha ofrojne rreze drite aq te kerkuara per te mbajtur shpresen gjalle dhe vemendjen e lexuesit gjithashtu” Ju mund te kontaktoni Zj Doriana Molla tek : : info@hoctok.com


Shkelqesia Dr. Mihal Bej Turtulli Pefaqësuesi i VATRES në Zvicër

Në 100 vjetorin e pranimit të Shqipërisë në Ligën e Kombeve është e rëndësishme të përmendet që diplomacia shqiptare filloi nga VATRA e cila krijoi suksesin e 17 Dhjetor më 1920. Kjo nuk  ishte thjesht një punë e çastit por  një synim që  prej disa vitesh nga gjithë shqiptarët që ishin në SHBA. 

Më 12 Korrik 1917 në Kuvendin e 6 të VATRES që u zhvillua në Lewis Hayden Hall, 97 Compton Street ne Boston u vendos:  Zgjedhja nga delegatet të Z/Mehmet Bej Konitcës , Z. Dr. Mihál Túrtulli dhe Nikoll Kasnetsi si përfaqësues të VATRES në Europë dhe përkatësisht në Zvicër dhe Londër per cështjet e shtetit shqiptar.  U-vendós nga ky Kuvend i VATRES që të vazhdohet fushata 3 Qershór 1917, që të mbushët shuma $40,000, dolláreve, më të cilat delegatët Vatrës të mundin të vazhdojnë propagandën për të drejtat Shqipërisë.

Programi Delegátëvë të VATRES vendosi: “Të sigurojmë me çfarëdó mënyre legjitime nga Fuqit’ Mëdhá dhe nga Kongresi Paqes një Shqipërí me kufiret saj ethnografike, me inidipendence mbreterore të plotë, një Shqipëri për Shqiptarët politikërisht dhe ekonomikerísht, dhe të bëjmë të njóhura të drejtat Shqipërisë, me anën shtypit evropján dhe me anë konferencash, në tere boten e qyteteruar.”

Kuvendi i 6-të i VATRES votoi ti jepet pro-shqiptárëve Miss Edith Durham, Melle Elise Aubry, dhe Hon. Aubrey Herbert një dhuratë mirënjohje për shërbimet tyre në çështjen kombëtare shqiptare

Emrat e Dr. Mihal Turtullit, Mehmet Bej Konicës, Imzot Fan S. Nolit, Zonjës Sevasti Qirjazi Dako, Kristo Dakos, Faik Konicës janë emrat që hodhën themelet e diplomacisë shqiptare jo vetëm me kohën dhe eksperiencën e tyre por dhe me ndihmën financiare të tyre.  Do ishte ky grup shumica Vatranë që do manovronin në diplomacinë boterore të kohes ku mundën jo vetëm të shpëtojnë shtetin e sapo krijuar shqiptar por arritën ta integrojnë një shtet te ri prej 8 vjetësh si anëtarë të barbartë në Ligën e Kombeve e cila u krijua pas luftës së Parë  Botërore. 

Shkelqesia e tij Mehmet Bej Konica Perfaqësues i VATRES në Londër

Themelet që ata vendosën krijuan rrugën e një diplomacie të sukseshme që do krijonte mundësine e njohjes të shtetit shqiptar dhe më vonë te mbreterisë shqiptare me 1928 nga SHBA-ja, Anglia dhe Franca shtetet dominuese te diplomacisë botërore atëherë dhe sot. Kjo do të shoqërohej nga hapja e legatave amerikane, angleze dhe franceze në Tirane dhe marrëveshjet dypalëshe në shumë fusha

Ndryshimet gjeopolitike pas Luftës së Dytë Boterore dhe ardhja e komunizmit në pushtet në Shqipëri më 1944 do të shkaterronte plotësisht rrugën e diplomacisë që këto mëndje intelektuale  krijuan dhë punuan që përpara formimit të shtetit shqiptar .

Me ardhjen e komunizmit në pushtet në Shqipëri diplomacia shqiptare do të përqëndrohej në 3 pika që do ta drejtonin për 46 vjet: Vetizolimi i Shqipërise, Vasaliteti Diplomatik, Përçarja e Mergatës Shqiptare në Botë dhe vënia e saj në shërbim të komunizmit shqiptar.


Ky proces do të fillonte menjëherë që më 1944 ku përfaqesuesit e demokracive perëndimore në Tiranë filluan të bëheshin të padëshëruar. Ndërprerja e marrëdhënieve diplomatike me SHBA dhe Britaninë e Madhe më 1946 (shtete që sic tregoi koha më vonë ndihmuan cështjen shqiptare gjë qe u provua me luftën kundër Serbisë dhe lirinë e pavarsinë e Kosovës) ishte faza e parë e izolimit të shtetit komunist shqiptar .

Faza e dytë e izolimi nga blloku komunist europian i drejtuar nga Bashkimi Sovjetik, pikërisht ai bllok që komunistët shqiptarë e mbronin me pasion dhe zjarr . Ndërprerja e marrëdhënieve diplomatike me Bashkimin Sovjetik përbën fazën e dytë të izolimit të Shqipërisë.  

Faza përfundimtare e izolimit të Shqipërisë do të kompletohej në fund të viteve 70 kur Shqipëria prishi marrëdheniet me qeverinë komuniste kineze të cilët për gati dy dekada i konsideronte vëllezër. Hapja e Shqipërise nga izolim do fillonte vetëm 1991 kur sistemit komunist shqiptar po i vinte fundi


Diplomacia Shqiptare pas ardhjes së komunistëve në pushtet do të ndiqte pa asnjë kundërshtim vendimet dhe dëshirat e aleatëve të tyre komuniste që dominonin marrëdheniet me Shqipërine komuniste

1944-1948 diplomacia komuniste shqiptare do ti bindej asaj Jugosllave; 1948-1961 asaj të Bashkimit Sovjetik

1961-1978 Kinës Komuniste. Te mos harrojmë se ishte Shqipëria që më 15 Korrik 1971 propozoi pranimin e Kinës Komuniste me të drejta të plota në OKB e cila deri në atë kohë përfaqësohej nga Taiwan. Rezoluta 2758 e 25 Tetorit 1971 e OKB-së do ta lejonte Kinën Komuniste të kish vend të përhershëm në Këshillin e Sigurimit të OKB ku sot sëbashku me Rusinë nuk njohin pavarsinë e Kosovës dhe kanë bllokuar anëtarësinë e saj në OKB

Për diplomacinë komuniste shqiptare kishte vetëm 2 rrugë; vetizolimi ose vasiliteti

Përcarja e Mergatës Shqiptare

Përqendrimi kryesor që kish diplomacia shqiptare gjatë 46 vjet te komunizmit në Shqipëri ishtë përcarja me cdo kusht e Mërgatës Shqiptare në Evropë dhe në SHBA e cila ishte e vetmja opozite reale që sistemi barbar komunist në Shqipëri kishte. Dokumenta e ish sigurimit të shtetit komunist tregojnë qartë për një veprimtari shume aktive qe kordinohej nga ambasadat shqiptare kudo që ndodheshin. Dokumetat e ish- sigurimit tregojnë aktivitetin e këtij të fundit kundër Federatës Pan Shqiptare të Amerikës VATRA dhe ndihmën që jepte i gjithë misioni shqiptarë në OKB këtij aktiviteti të sigurimit të shtetit.

Fatkeqësisht tashmë gati 30 vjet pas rënies së komunizmit duket që “eksperienca diplomatike” e 46 viteve diplomaci komuniste vazhdon ende. Tradita e diplomacisë shqiptare që filloi nga VATRA jo vetëm nuk ndiqet por as nuk mësohet asgjëkundi. Numri i Shqiptarëve jashte Shqipërisë rritet shumë më shpejt se numri që është brënda Shqipërisë, dhe diplomacia shqiptare nuk ka asnjë mjet apo plan si të përballojë apo të ndihmoje numrin e madh te shqiptarëve jashtë Shqipërisë që ata të jenë pjesë ë rëndesishme e jetës politike dhe shoqërore në Shqipëri.   

Në këto 30 vjet objektivi primar i diplomacisë shqiptare ishte anëtarsimi në Bashkimin Europian. Me 2 ministri që punojnë për këtë punë  në këto 3 dekada ky objektiv nuk është arritur ende. Nuk ka asnje dyshmi qe diplomacia është lidhur ngushtë me poltikën e brendshme por kur diplomacia ka humbur fokusin e saj  profesional në këto 7 dekada bëhet e vështirë dhe krejtësisht e pamundur opinion i saj prej ekperti në marrëdhëniet ndërkombëtare.

Duket se si më 1920 i mbetet detyra e shqiptarëve jashtë Shqipërisë që vërtet duan ndryshimin dhe jo thjesht një punë te ndryshojnë kulturën diplomatike shqiptare ne favor të kombit shqiptar. Sa më shumë që shqiptarët jashtë Shqipërisë të jenë të pavarur ndaj politikës të dështuar të këtyre 30 vjeteve të fundit më shumë mundësi ka ne ndryshime për të mirën e kombit shqiptar.


Prepared by M. Gashi and K. Karaja New York 30 December 2020

Vatra’s Educational Foundation awarded four scholarships, $1,500 each, for the academic year 2020-2021.

Each year, Vatra awards scholarships to deserving students of Albanian ancestry. As described in the application packet, the selection criteria for the scholarship recipients is based on applicants’ academic records, extracurricular activities, recommendation letters, and personal statements. High priority and consideration are given to applicants who are related to active members of Vatra. The purpose of Vatra’s Educational Foundation is to provide financial aid in the form of scholarships to deserving students of Albanian descent. Vatra has awarded scholarships for over fifty years to Albanian-American college students.

We have observed a steady trend in which the majority of Vatra scholarship recipients have been female. Our analysis indicates that, in the last seven years, less than 25% of applicants for the Vatra scholarship were male.

This may be an indication that in the Albanian-American community, females are currently outperforming males in educational attainment. This phenomenon is prevalent in other ethnic communities as well. In the United States, girls have overall higher grades and attend college at higher rates.  However, parents can take certain steps to help their male children overcome this performance gap in education. According to a PBS NewsHour article, such steps might include, among many others: providing resources in the home that promote learning, planning ahead with the child to achieve attainable goals each school year, and fostering open, judgement-free communication so that the child can articulate their struggles to parents.

We would like to congratulate this year’s recipients for their dedication to their studies and for their involvement in their communities.

Melita Cekani

Melita Cekani is a passionate architecture student and artist. She came to the USA at the young age of 17, leaving behind her dear town of Gjirokastër, Albania, as well as her family. She wants to get the most out of the experience as a college student.  She has always been passionate about painting and has professionally followed her art path since she was living in Albania. She is awarded national and international prizes, furthermore, her paintings have been part of various international, solo, and group exhibitions. Nevertheless, she aims to spread messages through her art regarding cultural tolerance, cultural heritage, and diversity in other countries as well. She is currently a sophomore at New York City College of Technology, majoring in Architecture. Her biggest wish is to expand her knowledge and to challenge herself in many ways, thus, to become a great professional, a better artist, and most importantly a person that serves society and her people in the best possible manner.

Virginia Kukaj

Virginia Kukaj is a proud Albanian- American mother to 3 boys: Sebastian, Nathaniel and Christian and moved to America from Belgium when she met her husband, Eric in 2001. For the past 14 years, she has dedicated herself to being a wife and mother and has spent countless hours volunteering her time and talents to her church, her children’s school and her community by planning events and fundraisers.Three years ago, she decided to follow her dream to return to school to become a special education and language teacher and is currently pursuing that dream at Nazareth College in Rochester, NY

Dea Gorka

Dea Gorka is an Albanian American who was born in the capital city, Tirana. She graduated as an Honors Scholar at the University of Connecticut in 2017 with a B.S. in physiology and neurobiology and a minor in psychology. Dea is currently a fourth year Biomedical Ph.D. student at UConn Health in the Genetics and Developmental Biology Department. Her research focuses on studying the genetic and cellular deficits underlying a rare neurodevelopmental disorder called Angelman syndrome. She works closely with pharmaceutical companies and other research labs to better understand the disorder and test novel therapeutic targets that could lead to better treatment options for patients. Dea is extremely passionate about her research and helping others. She is especially proud to be an Albanian immigrant and hopes to continue to do significant and meaningful work for both the scientific field as well as her community

Stella Vaso

Stela Vaso is currently a student at Columbia University where she is majoring in political science. She obtained her associate degree in Liberal Arts at Borough of Manhattan Community College, where she graduated with a 3.9 GPA while leading the 3rd division Volleyball team. Her accomplishments as a student-athlete, paired with her volunteering work, have awarded her with the title of CUNY Female Student-Athlete of the year in 2017. Stela is looking forward to continuing serving her community by pursuing a career in law in the future. Her grandparents suffered persecution by the communist authorities in Albania


Agresorët dhe vrasësit e shqitparëve në Çamëri dhe Kosovë të nderuar botërisht dhe viktimat e genocideve në gjyqet ndëshkimore ?!

Flitet shumë për holokaust ndaj hebrejve dhe ky ka qenë një qëllim në vetvete për të dënuar autorët e tij, nazistët dhe për këtë u ngrit i famshmi “Gjyqi i Nyrenbergut”. Nëse vërtet themi se holokausti ndaj hebrejve u bë me genocid kundër njerëzimit, pranohet botërisht se çdo ndëshkim i genocideve që ndodhën më pas, meritojnë dënime po aq shembullor.

Është një domosdoshmëri që kur kujtojmë “Ditën Botërore e Holokaustit” gjithnjë më sjell në mendim se a duhet të klasifikohen si Holokaust edhe ngjarjet që kanë ndodhur në Çameri në mbarim të Luftës II Botërore,   ngjarjet që ndodhën gjithashtu në Kosovë më 1998 – 1999 më ngacmon të them se sa padrejtësi bëhen me dashje edhe nga ata që e kanë trajtuar drejtësinë historike. Nëse “Gjyqi i Nurembergut” ishte një vendosje e drejtësisë ndaj veprave të nazistëve ndaj popujve të tjerë dhe veçanërisht ndaj hebrejve që, më pas, formuan shtetin e  tyre, më 1948, nuk mund të thuhet e njejta gjë për sjellje të ngjashme si ndaj dënimit të viktimave të holokaustit sipas parimit “Të drejtë mes popujve” që hebrejtë e preferojnë shumë siç pretendojnë, por që asnjëherë nuk e kanë ngritur gishtin ndaj genocidit në Kosovë dhe në Çamëri.

Me koshiencën e dhembjes njerëzore them se padrejtësia nuk vjen nga Zoti, por nga njerëzit e padrejtë në tokë. Këtë pohim e them sepse historia njeh shmbuj të shumtë të ndëshkimeve që u kanë ardhur popujve të ndryshëm që nga lashtësia nga padrejtësitë që kanë bërë ndaj popujve të tjerë. Përmes “Zërit të Amerikës” shumë vjet më parë kam dëgjuar se: “Me nota tepër të qarta, gjatë punimeve të këtyre gjyqeve në Bavari, u dëgjuan tmerret e shkaktuara nga oficerë si Herman Gering, Rudolf Hes apo Albert Spir ndaj miliona hebrenjve, homoseksualëve dhe të burgosurve politikë e fetarë në kampet e vdekjes. Në këtë përvjetor bota kujton vuajtjet që përjetuan ata që u dergjën burgjeve dhe drejtësinë që u përpoqën të vënë në vend Gjyqet e Nyrembergut”.

Qartësisht dhe saktësisht na vjen në vesh dhe në mendje një msazh i madh historik : Bota e civilizuar, dhe e pas Luftës II Botërore, dënuan krimet e kryera ndaj njerëzve të pafajshëm nga një regjim nazi-fashist. Në këtë mënyrë Nyrembergu u kthye në një simbol të drejtësisë ndërkombëtare ndaj atyre që ishin ideatorët e këtyre krimeve dhe për vite e vite me rradhë, edhe pas 76 e ca vjetësh pas mbarimit të kësaj lufte, ndiqen, kërkohen, kapen dhe ndëshkohen shkaktarët pjesëmarrës në këto krime kundër njerëzimit.

Për të gjithë opinionin botërore, nuk kishte rëndësi se sa ishte numri i krimeve që kryente njeri apo tjetri, mjaft që ato ishin krime kundër njeriut për motive nacionaliste apo fetare, për bindje politike apo të tjera që janë të dënueshme në botën e qytetëruar. Hebrenjtë e morën drejtësinë e tyre nga gjyqet e Nurembergut, por edhe më tej shumë e shumë më tepër drejtësi.

Përpara këtij realiteti do të duhej të rikujtoja edhe ato krime që janë kryer në ato vite, që janë regjistruar si krime kundër njerëzimit, siç është rasti i masakrave që u bënë në Paramithi, në Filat e në gjithë Çamërinë nga bandat ultranacionaliste fashiste greke ndaj një popullate të pafajshme shqiptare. E gjithë kjo është një nga dramat, që është regjistruar në kujtesën e një kombi, po ashtu siç u regjistruan edhe krimet e nazistëve.

Por nëse krimet e tyre nazistët gjermanë i kryen ndaj hebrenjve, por dhe ndaj popujve të tjerë, grekët, këta antishqiptarë të sprovuar i kryen krimet e tyre ndaj shqiptarëve të një treve që ndodhej në territorin grek. (Siç e kam pohuar i dënuar në kampet shfarosëse kanë qenë edhe im atë, Nuri Emin Zane, nga Filati i Çamërisë, ashtu si edhe Osman Zenel Taka, Hajri Fetahu, Mezan Jonuzi në Itali dhe në Mathausen, Dakao e Mynih, po ashtu edhe Alush Xhemil Sejko që u internua në Itali dhe më 1948 u pushkatua nga komunistët. Ka edhe shumë e shumë të tjerë që humbën jetën dhe nuk u dihet nami e nishani në këto kampe famëkëqinj. Të dënuarit e atwhershëm, që fatmirësisht shpëtuan gjallë, u dekoruan nga ish presidenti, Alfred Moisiu, në vitin 2005 me Medaljen e Artë të Shqiponjës). Dhe çfarë krimesh, nga më mosntruozet, të paparat që nuk i kryen as gjermanët, u kryen nga grekët!

Rrëfimet e shumë dëshmitarëve okularë i kam përmbledhur në një libër “Kosova dhe Çamëria, përjmes dëshmive rrënqethëse”. O Zot, çfarë nuk mund të rrëfejë ajo tokë, që i ka parë, çfarë mund të rrëfejnë ato varre të hapura masive që mbushën vendin,  gjaku dhe vaji i ullirit u dedhën lumë në det. Po ku ishe ti, o Zot, që nuk more hak, i luteshin njerëzit e mbetur gjallë, për mënxyrën që panë me sytë e tyre.

Dhe vitet ikën një e nga një derisa jemi këtu në rreth77 vjet nga ai 27 qershor 1944 dhe ende edhe sot e kësaj dite nuk ka një ndëshkim për kriminelët, bashkëpunëtorët e Napoleon Zervës që u mbështet tërësisht nga kisha dhe shteti grek i cili edhe sot e kësaj dite, së bashku me pinjollët e tjerë, kërkojnë të mohojnë të vërtetat e ndodhura.

Ja si shkruan Momerandumi i asaj kohe për krimet greke ndaj shqiptarëve të Çamërisë, drejtuar Komisionit Hetimor të Këshillit të Sigurimit të UNO-s: “Rreth trajtimit dhe masakrave në minoritetin çam në Greqi,Tiranë më 1947”, “Viktimat dhe humbjet sipas statistikave të deritanishme gjatë masakrave të 1944-1945 në kurriz të minoritetit shqiptar në Greqi, arritën numrin 2877 vetë të ndarë si vijon : Filat dhe rrethe 1286 ; Gumenica dhe rrethet 192 ; Paramithia dhe rrethet 673 ; Marglliçi e Parga 626. Ky qe fati i të gjithë atyre që nuk mundën të largoheshin nga Çamëria, me përjashtim të disa pak grave që janë sot dëshmitare të gjalla të kësaj masakre ngjethëse në Paramithi, në Pargë, Spatar dhe Filat. Përmes gojës së tyre del qartë dhe lakuriq kriminaliteti dhe aktet barbare të organizuara nga reaksioni monarko-fashist grek në Çamëri.

Kjo kasaphanë e frymëzuar prej ndjenjave më të ulta shovene e fetare përfundoi me shpërnguljen me forcë të afro 23 mijë çamëve që erdhën dhe u shpërngulën në Shqipëri në konditat më të vajtueshme.

68 katunde me 5800 shtëpi u grabitën, u shkatërruan dhe u dogjën. Nga llogaritja e dëmeve, rezulton të kenë mbetur në Çamëri dhe të grabitura nga forcat monarko-fashiste greke të Zervës, 17 mijë kokë bagëti të holla, 1200 të trasha, 21 mijë kv bereqet dhe 80 mijë kv vaj. Gjithashtu edhe produkti i vitit 1944-1945 që arrin në 11 milion kg bereqet dhe 3 milion kg vaj. Gjatë emigracionit 110 mijë kokë bagëti e hollë dhe 2400 bagëti e trashë ngordhën dhe humbën”.

Përballë këtij realiteti lind pyetja : kur do të bëhen gjyqet e Nyrembergut për masakrat e grekëve ndaj shqiptarëve të Çamërisë, nëse vërtet duhet të jemi të drejtë përballë të së vërtetës ? A ka institucione ndërkombëtare që respektojnë të drejtat e njeriut, kur vjen fjala për krimet e kryera ndaj njeriut e aq më tepër ndaj një popullate të tërë ? Për opinionin qytetar dhe atë ndërkombëtar u bë një thirrje për të mbrojtur të drejtat e një homoseksuali, ndërsa heshtet për atë që njihet si “genocid grek mbi Çamërinë” dhe që 27 qershori 1944 ka hyrë në kalendarin historik kombëtar si “Dita e genocidit ndaj shqiptarëve të Çamërisë nga shovinizmi grek”.

Janë këto të vërteta të pamohuesme, të pohuara para ca vitesh edhe nga Presidenti i PDIU kur ishte kryetar i PDI, Tahir Muhedini. Ai mori rrugët e Strasburgut e të Brukselit, të Hagës e deri në Departamentin e Shtetit Amerikan për të trokitur në ndërgjegjen e personaliteteve që kanë parime të shenjta mbrojtjen e të drejtave të njeriut.

Në atë lajmin e “Zërit të Amerikës” të para 11 vjetëve  thuhej ndër të tjera se: “Gjyqet e Nyrembergut krijuan një praktikë të re të nxjerrjes para drejtësisë të udhëheqësve qeveritarë dhe mbajtjen e tyre përgjegjës, në mënyrë individuale, për krime të kryera kundër masave të pafajshme. Këto gjyqe krijuan edhe konceptin e krimeve kundër paqes, e aktit penal të agresionit, krimeve të luftës dhe krimeve kundër njerëzimit”.

Ndoshta ka ardhur koha në pikun më të lartë për një Nyremberg për krimet greke në Çamëri. Dhe kjo do të jetë fitorja e drejtësisë ndërkombëtare ndaj padrejtësisë në krimet kundër njerëzimit, në çdo vend si edhe për krimet e grekëve ndaj shqiptarëve të Çamërisë. Si hebre, që ishte, i madhi Albert Ainstein gjithnjë ka gjetur kohë që krahas relativitetit të tij, të japë edhe disa mendime që mbeten të skalitura në kujtesën  e brezave :  “Bota nuk do të shkatërrohet nga ata që bëjnë keq, por nga ata që rrijnë e i vështrojnë, pa bërë asgjë”. Është një mesazh për ata që përgjërohen për drejtësi europiane dhe botërore.

Ngjarjet e fundit me Gjykatën Speciale që po gjykon në Hagë liderët e UÇK-së duke i akuzuar për krime kundër njerëzimit, janë qesharake të mendosh që autorët e krimeve nga më çnjerëzoret që nga Raçakut, Krusha e madhe e deri në Drenicë, Pejë e Prishtinë, Gjakovë dhe Prizren e në të gjithë Kosovën që u bënë rreth 300 masakra masive. E gjithë kosova u dogjë, mbi 500 burra e gra të rinj u morën nga rreshti i vargut që po vinte për në Kosovë nga fshati Mehja dhe atyre nuk u dihet nami e nishani as sot e kësaj ditë.

Cila drejtësi dënoi autorët e këtyre masakrave, si mund të pritet në bisedime Vuçiç, shefi i propogandës së Millosheviçit deri në Uashington në një kohë që fill pas kësaj i ashtuquajturi Gjyqi Special çon në Hagë lidferët e UÇK-së që; luftuan për lirinë e Kosovës dhe mbrojtën popullatën nga shfarosja ku ndihmën e madhe e dha SHBA? Cila mendje dhe cila dorë tradhëtare e shkoi këtë gjyq? Si ka mundësi që sot të marrë konotacion negativ emri UÇK që luftoi agresorët serbë për të mbrojtur popullin e vet dhe ata, pushtuesit, vrasësit, kriminelët, paramilitarët dhe gjenderalët e luftës anti shqitpare në Kosovë të jenë të lirë dhe pa gjykime ? A flasim për drejtësi ndërkombëtare “Të barabartë mes popujve” ? Ku janë personalitetet hebreje që i dinë të vërtetat dhe heshtin ? këtro janë realitete që meritojnë vëmendjen  për të mos lejuar padrejtësi të këtij niveli siç janë bërë me Çamërinë dhe Kosovën.